صرف نظر از ابعاد و اندازه ، بیشتر استودیو های تلویزیونی شکل مشابهی دارند.

ویژگیهای استودیو

طراحی خوب و موفقیت آمیز استودیوی تلویزیونی ، به کاردانی و توجه قابل ملاحظه ای نیاز دارد. دقت در اکوستیک دیوار ها و سقف استدیو، حرکات نرم و عاری از تکان های شدید دوربین را ممکن می سازد. سیستم تهویۀ قوی ، ولی بدون سر وصدا، امکان کار راحت در درجۀ حرارت مطبوع را فراهم می سازد.

بیشترین بخش کف استدیو به عنوان فضای صحنۀ کار(فضای دکور بندی شده) علامتگذاری شده است. این بخش غیر از فضای ایمن استودیو است که ( در پشت سیکلو یا پردۀ استودیو و یا پشت دکور ها قرار دارد و برای جلو گیری از بروز خطرات احتمالی و عبور و مرور و دسترسی ماموران آتش نشانی و غیره – م ) باید خالی نگه داشته شود. اینجا در فضای بین دکور های از پیش ساخته شده و یا طراحی شده برای برنامه، تمامی بازی بازیگران ( و اجرای برنامه) اتفاق می افتد. شرایط فضای اجرای برنامه را می توان با پارچه های مخصوص بزرگ و بلند ، پرده ها یا نقاشی های بزرگ از صحنه های طبیعی زندگی که از نرده های حفاظ نزدیک سقف استودیو آویزان شده اند، افزایش داد.

در استودیو های کوچکتر ، بیشتر وسایل نورپردازی به یک داربست لوله ای سقفی یا نرده های نصب شده در نزدیک سقف استودیو، متصل می شوند. در استودیو های بزرگتر، از مجموعه ای وسایل افقی متحرک استفاده می شود که می توان وسایل نورپردازی را به میله های آن نصب و آویزان کرد و ارتفاع آن را نسبت به  کف استودیو و صحنه تغییر داد. چراغهای دیگر استودیو را میتوان روی پایه های تلسکوپیک در کف استودیو قرار داد، یا آن ها را روی زمین خواباند. برای خلق فضا های هنری مناسب، میتوان سمت و مقدارپوشش نور هر یک از منابع نوری را بدقت تنظیم کرد.

اطراف و کنار دیوار های استودیو، امکانات و تجهیزات گوناگون از قبیل: پریز های برق، پریز های ویژۀ کابل دوربین ، کلید های کنترل کننده و بالابرندۀ پرده های آویزان اطراف استودیو ، و پریز های ویژۀ میکروفنها تعبیه شده است.